Elk jaar slaan duizenden kinderen en jongeren op de vlucht. Sommigen van hen komen helemaal alleen in ons land aan, met niet meer dan een rugzak vol herinneringen aan oorlog of moeilijke situaties. Hun ouders of andere familie zijn ze onderweg kwijtgeraakt of moesten noodgedwongen achterblijven.

Na een zware en vaak traumatische reis komen niet-begeleide minderjarige vluchtelingen terecht in overvolle opvangcentra terwijl ze juist nu verlangen naar rust, veiligheid en een warme thuisomgeving. Voor deze jongeren is een stabiele omgeving geen luxe, maar een noodzaak om te kunnen herstellen en opnieuw vertrouwen te vinden. Een pleeggezin kan daarbij een wereld van verschil maken door hen opnieuw houvast en geborgenheid te bieden.

Op ontdekkingsreis

Een jongere opvangen met een andere cultuur of religie is een ontdekkingsreis voor beide kanten. Het vraagt om geduld en de bereidheid om elkaar echt te leren kennen. Het brengt ook veel moois: nieuwe inzichten, bijzondere momenten en een unieke blik op de wereld.

De smaak van thuis

Echte verbinding ontstaat vaak in de keuken. Samen koken verlaagt drempels en haalt de druk van een gesprek af. Dat merken ook onze pleegzorgers: al roerend en proevend verdwijnen taalbarrières en maakt de zwaarte van trauma’s even plaats voor rust. Er wordt over de keuken van thuis gesproken, smaken en herinneringen worden opgehaald. Precies dit soort kleine, dagelijkse momenten maken pleegzorg zo waardevol.
 

Eén van de jongeren die bij een warm pleeggezin terecht kon, is Mujib (25 jaar). Hij vluchtte als jonge tiener uit Afghanistan. Bij aankomst in ons land kwam hij in een opvangcentrum terecht, daarna verhuisde hij naar het gezin van Marie-Paule. Mujib koestert via de Afghaanse keuken mooie herinneringen aan thuis en deelt graag één van zijn lievelingsgerechten: Shakshuka.